Als je door Friesland rijdt, zie je het overal: ‘Wolkom yn…’, ‘Gastvrij Sneek’, ‘Gastvrij Grou’. Elk dorp wil uitstralen: bij ons ben je welkom. En dat is mooi. Maar tegelijk vraag ik me af: hóe ben je welkom? En wáár zit dat welkom dan precies in?
Steeds vaker lijken die plekken op elkaar. Zelfde slogans, zelfde beloftes. Monumenten, evenementen, cultuur. Duurzaam, gastvrij… het klinkt prachtig, maar als iedereen het roept, verliest het zijn kracht.
Frank Cuypers noemt dat de Sea of Sameness. Een zee van goedbedoelde eenheidsworst. Plekken die zó graag iedereen willen aanspreken, dat ze vergeten wie ze zelf zijn. En dat raakt me. Want juist in eigenheid zit de kracht van gastvrijheid. Niet in gladgestreken marketingtaal, maar in het échte verhaal van een plek.
Hospitability, gastvrijheid met karakter, begint bij jezelf durven laten zien. Niet harder schreeuwen dan de buurman, maar gewoon: dit zijn wij. Met trots, met rafelrandjes, met het accent van de streek. Wat ons typeert. Wat ons bindt. Wat we samen belangrijk vinden.
Geen eenrichtingsverkeer
Maar hospitability is geen eenrichtingsverkeer. Het vraagt ook iets van de gast. Een open houding, nieuwsgierigheid, respect. Wie ergens binnenkomt, brengt ook iets mee. Want een sense of hospitality - die warme, voelbare sfeer waardoor je je welkom voelt, ontstaat pas als beide kanten meedoen. Als bewoners, ondernemers en bezoekers elkaar serieus nemen.
In Burgum zie ik hoe dat werkt. Rond de herdenking van 80 jaar bevrijding bundelden inwoners, verenigingen en ondernemers hun krachten. Geen opgepoetst spektakel, maar een gedeeld verhaal over vrijheid en verbondenheid. Ook het nieuwe Burgum Magazine laat dat prachtig zien. Geen verkooppraatje, maar een eerlijk en trots portret van een dorp dat zichzelf durft te laten zien en daarin anderen welkom heet.
Fryslân is geen eenheidsworst. Het is een palet vol karakter, kleur en smaak. Laten we die verschillen blijven vieren. Niet door op elkaar te lijken, maar door te tonen wat ons onderscheidt. Door gastvrij te zijn vanuit wie we zijn, niet vanuit wie we denken te moeten zijn.
Wat blijft hangen, is dat ene praatje in de winkel. Die straat waar je de sfeer voelde. Die plek waar je dacht: hier klopt het. Niet omdat het perfect was, maar omdat het écht was. Dáár begint hospitability. En precies daar ligt ook de kans voor de toekomst van onze dorpen en steden.
Geesje Duursma